Odznaczenia

  • Krzyż Komandorski Orderu Wojennego Virtuti Militari
  • Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Niepodległości z Mieczami
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Walecznych (czterokrotnie)
  • Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami (dwukrotnie)

Miejsce pochówku

kwatera A 26, grób przy pomniku "Gloria Victis"

Bibliografia

  • Daniel Bargiełowski - Po trzykroć pierwszy. Michał Tokarzewski-Karaszewicz. Generał broni, teozof, wolnomularz, kapłan Kościoła liberalnokatolickiego. Tom 1. Warszawa 2000, Tom 2. Warszawa 2001, Tom 3. Warszawa 2002.
  • Marcin Spórna - Słownik najsłynniejszych wodzów
    i dowódców polskich. Kraków 2006

Biogram

  • Ur. 5 I 1893 we Lwowie. Był synem Bolesława i Heleny z domu Lerch de Lerchensfeld. Ukończył gimnazjum w Drohobyczu.
  • 1913 - rozpoczął studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, kontynuowane później
    na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie; działał
    w organizacjach niepodległościowych dowodzonych przez Józefa Piłsudskiego, był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej - Frakcji Rewolucyjnej, należał do Związku Walki Czynnej
    i Związku Strzeleckiego
  • 1913 - jako dowódca oddziałów Związku Strzeleckiego
    w Drohobyczu i Samborze oraz inspektor Okręgu Krakowskiego Związku Strzeleckiego, odbył latem roku elitarny kurs oficerski w Stróży na Podhalu (otrzymując prawo do noszenia odznaki Parasola)
  • 1914 - jako obywatel Austro-Węgier został wcielony do armii; ukończył kurs oficerów rezerwy
  • VIII 1914 - wstąpił do Legionów Polskich, dowodząc kolejno V, a następnie II batalionem 5 Pułku Piechoty Legionów,
    III batalionem 6 Pułku Piechoty Legionów, następnie objął dowodzenie 5 Pułkiem Piechoty Legionów
  • X 1914 - został ciężko ranny podczas bitwy
    pod Łaskami-Anielinem
  • W 1915 - brygadier Józef Piłsudski awansował go do stopnia majora
  • 1917 - w czasie kryzysu przysięgowego został na krótko internowany, później (pozostając w konspiracji) działał
    w strukturach Polskiej Organizacji Wojskowej (POW),
    m.in. w Lublinie, a następnie na terenie Ukrainy i Białorusi, gdzie za swoją działalność m.in. w Moskwie był 3-krotnie aresztowany przez władze bolszewickie. Zwolnienia zawdzięczał kontaktom Kazimierza Pużaka, kierującego pracami PPS na terenie Rosji
  • 1918 - ponownie objął dowodzenie 5 Pułku Piechoty Legionów
    i w grupie operacyjnej dowodzonej przez płk. Juliana Stachiewicza wspomógł oddziały polskie walczące z Ukraińcami o Przemyśl
  • 19 XI 1918 - zorganizował odsiecz dla walczącego Lwowa, która zaważyła na utrzymaniu miasta; po zdobyciu Lwowa dowodził do początku 1919 roku oddziałami polskimi walczącymi pod Lwowem na południowym froncie
  • VI 1919 - został awansowany do stopnia pułkownika
  • IV 1919 - brał udział w tzw. wyprawie wileńskiej, w czasie której dowodził brygadą w 1 Dywizji Piechoty Legionów następnie został zastępcą inspektora i szefem
    Departamentu I Piechoty M.S.Wojsk.
  • w 1924 roku uzyskał nominację na dowódcę
    19 Dywizji Piechoty w Wilnie i kierował nią do 1926.
  • 1924 - został jednym z nawybitniejszych polskich wolnomularzy; należał m.in. do lóż: "Tomasz Zan", "Święty Graal" i "Św. Michał Archanioł"; 14 XI 1926 kapłan Kościoła liberalno-katolickiego; w 1937 uzyskał najwyższy w masonerii 33. stopień wtajemniczenia
  • 1 XII 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem
    z 15 sierpnia 1924 i 19 lokatą
  • Nominację uzyskał, jako jeden z najmłodszych w Wojsku Polskim. Był bardzo wysoko oceniany przez Piłsudskiego, który w 1925 sugerując prezydentowi Stanisławowi Wojciechowskiemu obsadę teki ministra spraw wojskowych, wymienił Karaszewicza-Tokarzewskiego obok generała Lucjana Żeligowskiego, Leona Barbeckiego i Leonarda Skierskiego
  • V 1926 - o przewrocie majowym został szefem Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych
  • 1928 - objął dowództwo 25 Dywizji Piechoty z miejscem postoju dowództwa w Kaliszu
  • W 1932 został dowódcą Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie
  • 1936 - mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie
  • 1938 - mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu
  • 11 IX 1939 - dowodził grupą operacyjną swojego imienia
    (15 i 27 DP) w składzie Armii "Pomorze" i wraz z nią uczestniczył w bitwie nad Bzurą
  • 27 IX 1939 - Po kapitulacji Warszawy stanął na czele organizacji wojskowej - Służby Zwycięstwu Polski;
    po utworzeniu Związku Walki Zbrojnej - ZWZ został komendantem Obszaru nr 3 Lwów
  • III 1940 - został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD
  • VIII 1941 - o ogłoszeniu amnestii dla polskich więźniów,
    na mocy układu Sikorski-Majski, został zwolniony i wstąpił
    do Wojska Polskiego w ZSRS; objął dowodzenie 6 Dywizją Piechoty "Lwów"; był następnie zastępcą generała Władysława Andersa, a po ewakuacji z ZSRR pełnił funkcję zastępcy dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie
  • 1946 - mianowany dowódcą II Korpusu Polskiego, a następnie Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia; pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii
  • 1954 - mianowany Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych
    i ministrem Obrony Narodowej
  • III 1964 - awansowany na generała broni
  • 22 V 1964 - zmarł w Casablance
  • 1992 - pochowany na Cmentarzu Wojskowym
    na warszawskich Powązkach
© SH Cytadela, DGW zaktualizowano: 15.02.2010 8:07 statystyka