Odznaczenia

  • Virtuti Militari kl. 5
  • Krzyż Walecznych, Krzyż Niepodleglosci
  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Spadochronowa Odznaka Bojowa
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
    z Gwiazdą (1988 pośmiertnie)

Miejsce pochówku

kwatera A 19, rząd 7, grób 11

Bibliografia

  • Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932
  • B. Polak. Kawalerowie VM 1792-1945, t. III,
    cz. 1 (1939)
  • Z. Mierzeński Generałowie II Rzeczypospolitej. Warszawa 1990
  • T. Kryska-Karski St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. Warszawa 1991
  • R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939
  • Stanisław Sosabowski Najkrótszą drogą
  • Stanisław Sosabowski Droga wiodła ugorem

Biogram

  • Ur. 8 V 1892 w Stanisławowie, syn Franciszka i Franciszki
  • Uczył się w szkole powszechnej, potem w Gimnazjum matematyczno-przyrodniczym w Stanisławowie; zaangażował się w działalność niepodległościową: był członkiem Drużyny Strzeleckiej a także w Towarzystwie Młodzieży Polskiej
  • 1910 - zdał z wyróżnieniem maturę
  • 1910 - wyjechał do Krakowa, gdzie rozpoczął studia
    w Wyższej Szkole Handlowej, które musiał przerwać ze względu na trudne warunki materialne
  • 1912 - po powrocie w do Stanisławowa podął pracę jako urzędnik bankowy działając jednocześnie w organizacjach niepodległościowych: otrzymał nominację na komandanta
    XXIV Drużyny Strzeleckiej
  • 1913 - został hufcowym organizowanej przez siebie drużyny skautowej
  • X 1913 - został wcielony do armii austriackiej i przydzielony
    do 58 pp w Stanisławowie; tam też ukończył szkołę oficerską rezerwy w stopniu chorążego piechoty
  • VIII 1914 - uczestniczy w walkach na froncie
    m. in. pod Przemyślem
  • 15 VI 1915 - został ranny nad rzeką Lesną; przebywał
    na leczeniu w szpitalu w Lublinie
  • 1 I 1916 - został awansowany do stopnia ppor. piechoty;
    po wyleczeniu ran uczestniczy w walkach na froncie
  • 1 I 1918 - awansowany do stopnia por. piechoty
  • 1 XI 1918 - po zakończeniu wojny rozpoczął służbę w WP
    w Lublinie, gdzie został przydzielony do służby w Kwaterze Naczelnego Dowództwa WP
  • 15 XI 1918 - został mianowany na stopien kpt. piechoty;
    w Lublinie służył w DOGen. jako kierownik Komisji Likwidacyjnej b. austriackiego Gubernatorstwa
  • I 1919 - pracował dodatkowo jako delegat M.S.Woj.
    w Głównym Urzędzie Likwidacyjnym
  • 9 XI 1920 - został zweryfikowany w stopniu mjr piechoty
    ze starszeństwem od 1 VI 1919
  • nie brał udziału w wojnie polsko-bolszewickiej pomimo zgłoszenia się na odezwę Rady Obrony Państwa - nie otrzymał zgody przełożonych z uwagi na to, że brak było kompetentnego oficera, któremu by mógł przekazać swoje obowiązki
  • 1 III-29 VI 1922 - szefem wydziału w Oddziale IV Sztabu Generalnego
  • X 1922-X 1923 - studiował w Wyższej Szkole Wojennej
    w Warszawie uzyskując tytuł naukowy oficera dyplomowanego Sztabu Generalnego; powraca do służby w Oddziale IV SG
  • 1 I 1927 - został awansowany do stopnia ppłk. SG piechoty
  • 1927 - został przeniesiony do 75 pp w Chorzowie,
    gdzie obejmuje dowództwo I baonu stacjonującego w Rybniku
  • 1929 - został przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy
    3 Pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku
  • XI 1929 - pracował w Ministerstwie Spraw Wojskowych
    w Warszawie, gdzie był wykładowcą, a potem kierował katedrą operacyjną służby sztabów M.S.Woj.
  • I 1937 - został mianowany dowódcą 9 pp Leg. w Zamościu
  • I 1939 - został przeniesiony na stanowisko dowódcy 21 pp "Dzieci Warszawy" na Cytadeli w Warszawie, którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 8 DP
  • I IX 1939 - walczył pod Ciechanowem, na przedpolach Modlina, potem od 7 IX 1939 w obronie Warszawy,
    gdzie dowodził odcinkiem obrony "Grochów"
  • 19 III 1939 - został awansowany do stopnia
    płk. dypl. piechoty
  • 28 IX 1939 - po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli; podjął działalność konspiracyjną w Służbie Zwycięstwu Polski. Początkowo skierowany na teren Łodzi z nominacją
    na stanowisko dowódcy wojewódzkiego SZP Łódź. Występował pod ps. "Węglarz"
  • XI 1939 - po powrocie do Warszawy został w wysłany jako emisariusz przez płk dypl. Stefana Roweckiego "Grota"
    z meldunkami gen. M. Tokarzewskiego z sytuacji w kraju
  • 22 XII 1939 - przez Węgry i Rumunię dotarł do Paryża: przekazał meldunki do sztabu NW i złożył relację
    gen. W. Sikorskiemu ze stanu podziemnej organizacji wojskowej w kraju
  • został przydzielony na stanowisko zastępcy dowódcy tworzonej 4 DP
  • 21 VI 1940 - po klęsce Francji kierował ewakuacją żołnierzy
    4 DP do Wlk. Brytanii, gdzie ewakuowana grupa żołnierzy
    i oficerów 4 DP staje się zalążkiem formowanej w m. Ellock
    w Szkocji 4 Kadrowej Brygady Strzelców
  • 23 X 1940 - brygadę skierowano na Półwysep Firth of Forth
    do obrony i obserwacji zatoki morskiej; w Ridgway, z inicjatywy polskiego dowództwa wojskowego rozpoczęto szkolenie spadochronowe polskich ochotników - płk Sosabowski wysyłał tam swoich najlepszych żołnierzy z brygady (w brygadzie rozpoczeto ćwiczenia strzeleckie, narciarskie i innych kursów specjalistycznych); wkrótce tez obejmuje dowództwo
    1 Samodzielnej Brygady spadochronowej. Pod jego kierunkiem własnym sumptem żołnierze Brygady zbudowali ośrodek szkoleniowy w Largo House, gdzie wykonał swoje pierwsze skoki spadochronowe
  • X 1942 - Naczelny Wódz, gen. Władysław Sikorski pozostawił Brygadę do swej wyłącznej dyspozycji
  • 15 VI 1944 - został mianowany gen. brygady; w wyniku intryg Anglików podporządkowano brygadę dowództwu sprzymierzonych
  • 21 IX 1944 - część Brygady, pod dowództwem generała Sosabowskiego, uczestniczy w operacji powietrzno-desantowej pod Arnhem, skacząc w rejonie m. Driel
  • 24 IX 1944 - w rejonie Grave ladowała pozostała część Brygady
  • 25-26 IX 1944 - oddziały polskie pod dowództwem generała Sosabowskiego osłaniały odwrót niedobitków brytyjskiej Dywizji Powietrzno-desantowej
  • 26 IX 1944 - operacja "Market-Garden" zakończyła się wielkimi stratami z powodu braku rozpoznania wywiadowczego, złej koordynacja działań wojskowych, brak łączności i złemu dowodzeniu dowództwa Sprzymierzonych; tylko dzięki dobremu dowodzeniu Generała i świetnemu wyszkoleniu jego żołnierzy zaledwie 23 % spośród nich zostało rannych i zabitych
    i kilkudziesięciu zostało wziętych do niewoli,
    (w tym 2/3 rannych)
  • 27 XII 1944 - został odwołany z funkcji d-cy Brygady
    i mianowany inspektorem jednostek etapowych
    i wartowniczych (na skutek intryg w sztabie alianckim)
  • 1948 - po demobilizacji w pozostał na emigracji
    w Wlk. Brytanii, sprowadził z kraju syna Stanisława jego żonę
    i dwoje wnuków; zamieszkał w Londynie, próbował działalności prywatnej, remontował domy, prowadził warsztat tapicerski
  • 5 XII 1949 - zatrudnił się w fabryce urządzeń elektrycznych "CAV" jako magazynier; odchodząc na emeryturę w wieku
    75 lat nie nabył praw emerytalnych, otrzymał tylko skromna odprawę, a od kolegów z pracy złote pióro; był honorowym Seniorem Związku Spadochroniarzy Polskich, brał udział
    w pracach związanych z tworzeniem Instytutu Historycznego im. Gen. W. Sikorskiego. Zajmował się działalnością pisarską; wydał dwie książki i opublikował szereg artykułów historycznych
  • 25 IX 1967 - zmarł w Londynie, zostal pochowany
    na cmentarzu Hillington Middx
  • 14 X 1967 - jego prochy zostały przewiezione do kraju
    i złożone z honorami wojskowymi w rodzinnym grobowcu
    na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach
© SH Cytadela, DGW zaktualizowano: 15.02.2010 8:07 statystyka