Odznaczenia

  • Virtuti Militari V klasy
  • Order Odrodzenia Polski
  • Krzyż Niepodległości
  • Krzyż Walecznych 4x
  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Znak oficerski "Parasol"
  • Legia Honorowa IV klasy (francuska)
  • Order Korony Rumunii IV klasy oraz inne odznaczenia polskie i zagraniczne

Miejsce pochówku

kwatera 2A, rząd 3, grób 12

Bibliografia

  • Roczniki oficerskie 1924,1928,1932
  • R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

Biogram

  • Ur. 27 I 1888 w Kiszyniowie. Szkołę realną ukończył
    w Chersoniu; wraz z rodziną przeprowadził się do Lwowa,
    gdzie podjął i ukończył studia na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. Tam też rozpoczął się jego kontakt
    z ruchem niepodległościowym.
  • 1909 - wstąpił do Związku Walki Czynnej
  • 1910 - wstąpił do Związku Strzeleckiego "Strzelec"
    (pseudonim Kirgiz)
  • Ukończył kurs oficerski "Strzelca", z rąk Józefa Piłsudskiego odbierając znak oficerski "Parasol"
  • 1914 - zmobilizowany do armii carskiej, skierowany do szkoły piechoty w Czugajewie
  • 1 IX 1915 - mianowany na stopień chorążego, skierowany
    na front; dowodził kompanią a następnie batalionem piechoty
  • II 1917 - podporucznik przeszedł do służby saperskiej
  • 1917 - przeszedł do oddziałów polskich, podejmując służbę
    w 2 kompanii telegraficznej 1 Pułku inżynierii I Korpusu Polskiego w Rosji gen. J. Dowbor-Muśnickiego, gdzie służył
    do rozbrojenia korpusu przez Niemców
  • XI 1918 - podjął służbę w Wojsku Polskim w 1 Pułku Telegraficznym (na krótko w Oddziale Wywiadowczym)
  • III 1919 - służył w wojskach inżynieryjnych
  • IV - X 1919 - był dowódcą kompani saperów 2 Dywizji Piechoty Legionów, do końca 1921 dowódcą 2 Batalionu Saperów i dowódca Batalionu Maszynowego Saperów
  • 1921 - ukończył kurs inżynieryjny
  • 1922 - zweryfikowany w stopniu podpułkownika
    ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919. mianowany dowódcą 1 Pułku Saperów
  • 1923 - wyjechał na specjalistyczne studia do Francji
  • 27 IV 1927 - mianowany na stanowisko szefa Departamentu Zaopatrzenia Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • 1 I 1928 - awansowany na stopień pułkownika ze starszeństwem z dnia 1 I 1928 i 3 lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów
  • 23 IX 1930 - obowiązki szefa departamentu łączył z funkcją dowódcy Broni Pancernych. Był zwolennikiem rozwoju polskiej broni pancernej i inicjatorem rozwoju przemysłu samochodowego. Za jego kadencji wdrożono do masowej produkcji tankietki TK-3 i TKS, zakupiono czołgi Vickers E
    i opracowano własny czołg 7 TP. Był także członkiem Rady Nadzorczej Państwowych Zakładów Inżynierii.
  • 26 III 1936 ustąpił ze stanowiska dowódcy Broni Pancernych w wyniku różnicy poglądów na zadania produkcyjne PZInż. (dążył do priorytetu produkcji wojskowej nad potrzebami rynku cywilnego), po czym został dowódcą Saperów MSWojsk.
  • 19 III 1939 - został mianowany generałem brygady
  • IX 1939 - brał udział w przygotowaniach do obrony Warszawy
  • Przez Rumunię dotarł do Paryża, gdzie został dowódcą saperów w Sztabie Naczelnego Wodza
  • IX 1940 - X 1941 - pełnił funkcję zastępcy dowódcy
    1 Brygady Strzelców do spraw motoryzacji. W 1941 brał równolegle udział w kursie wyższych dowódców armii sprzymierzonych w Brytyjskiej Wyższej Szkole Wojennej
    w Cumberly
  • X 1941 - IX 1942 - dowódca saperów I Korpusu w Szkocji, zastępca dowódcy 1 Brygady Czołgów oraz dowódca broni pancernej, motorowej i służby elektromechanicznej w Armii Polskiej na Wschodzie
  • do X 1942 - był pierwszym dowódcą formowanej w II połowie 1942 roku 2 Brygady Czołgów na Środkowym Wschodzie (jednostki, w których służył w okresie 1940-43, nie brały w tym czasie udzialu w walkach)
  • XII 1943 - w dyspozycji Naczelnego Wodza
  • 30 V 1944 - po przeszkoleniu we Włoszech został przerzucony do okupowanej Polski w dniu w trakcie operacji lotniczej znanej jako Most II. Był najstarszym z cichociemnych, w momencie przerzutu miał ponad 56 lat; przyjął pseudonim Krystek
    i otrzymał równocześnie 30 V 1944 awans do stopnia generała dywizji
  • Przydzielony do Wydziału Broni Szybkich Oddziału III Operacyjnego Komendy Głównej AK. Został także dowódcą Zakładów Produkcji Uzbrojenia AK. W pierwszych dniach powstania warszawskiego walczył jako zwykły strzelec
    w drużynie szturmowej, a później przeniesiony został do pionu produkcji uzbrojenia
  • IX 1944 - został równocześnie dowódcą kilkunastoosobowej Legii Oficerskiej. Po kapitulacji Warszawy dostał się do niewoli
    i przebywał w niemieckich oflagach.
  • 1945 - po wyzwoleniu zgłosił się do Polskich Sił Zbrojnych
    i powrócił do Londynu
  • XII 1945 - wrócił do Polski; pracował w biurach projektów
  • 24 XI 1965 - zmarł w Warszawie, został pochowany
    na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach
© SH Cytadela, DGW zaktualizowano: 15.02.2010 8:07 statystyka