Odznaczenia

• Order Orła Białego (pośmiertnie 1995)
• Krzyż Komandorski Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych - trzykrotnie
• Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
• Złoty Krzyż Zasługi
• Srebrny Krzyż Zasługi

Miejsce pochówku

kwatera A 26, grób przy pomniku "Gloria Victis"

Bibliografia

• Tadeusz Bór-Komorowski. Armia Podziemna, Vertas, I wyd. Londyn 1951
• Tadeusz Bór-Komorowski. Powstanie warszawskie,
  I wyd. Vertas, Londyn 1979
• Norman Davies, Powstanie '44, Wydawnictwo Znak, Kraków 2004

Biogram

• Ur. 1 czerwca 1895 w Chorobrowie w pow. Brzeżany,
  w rodzinie Mieczysława Mariana Komorowskiego herbu Korczak
  i Wandy Zaleskiej-Prawdzic. Gimnazjum ukończył we Lwowie.
• Karierę wojskową rozpoczął w armii austro-węgierskiej.
• 1913 - rozpoczął studia w wiedeńskiej Akademii Wojskowej
• III 1915 - na froncie jako podporucznik, a potem porucznik pułku ułanów austriackiej obrony krajowej zdobywając liczne odznaczenia jako specjalista karabinów maszynowychI; dowodzi plutonem na froncie rosyjskim i włoskim
• 1918 - w Wojsku Polskim; poczatkowo dowodził szwadronem karabinów maszynowych, a później dywizjonem 9. pułku ułanów w walkach o Lwów: pod Mościskami i Kresowcami.
  Pod Horyniem jest świadkiem śmierci dowódcy, rtm. Józefa
  Dunin - Borkowskiego
• VIII 1920 - mianowany dowódcą 12. Pułku Ułanów
• 31 VIII - na czele 12. Pułku Ułanów walczył w największej kawaleryjskiej bitwie 1920 r. pod Komarowem (był ranny)
• V 1921 - otrzymuje przydział do 8. Pułku Ułanów im. ks. Józefa Poniatowskiego w Krakowie i awans na st. majora
• 1922 - 1923 - obejmuje stanowisko instruktora jazdy konnej
  w Oficerskiej Szkole Artylerii w Warszawie
• 1923 - jako wybitny jeździec zostaje powołany do pierwszej, tzw. olimpijskiej grupy w Grudziądzu
• 1924 - uczestnik olimpiady w Paryżu w jeździectwie
• 1925 - 1926 - zostaje dowódcą kawaleryjskiej szkoły podoficerskiej w Jaworowie
• 1927 - 1938 - dowódca 9. Pułku Ułanów w Trembowli
• 1936 - kierownik polskiej ekipy jeździeckiej na olimpiadzie
  w Berlinie
• 1930 - ożenił się z Ireną hr. Lamezan-Salins (1904-1968), córką generała Lamezana
• 1938-1939 - komendant Centrum Wyszkolenia Kawalerii
  w Grudziądzu
• 1 IX 1939 - dowódca Ośrodka Zapasowego Zgrupowania Kawalerii w Garwolinie, a następnie zastępca dowódcy Kombinowanej Brygady Kawalerii płk. Adama Zakrzewskiego
  w składzie Armii "Lublin"
• X 1939 - w gronie załozycieli Organizacji Wojskowej Krakowa, nazwaną także "Kaerge" (od pierwszych liter nazwisk dowódców: Komorowskiego, płk. Klemensa Rudnickiego
  i płk. Edwarda Goldewskiego), a obejmującym swoim zasięgiem tereny Krakowskiego, Kieleckiego i Sląska
• I 1940 - komendant Obszaru Kraków-Ślask ZWZ
• V 1940 - mianowany generałem brygady; po dekonspiracji (aresztoewanie i ucieczka z Gestapo) przedostał się
  do Warszawy
• VII 1941 - objął stanowisko zastępcy komendanta głównego ZWZ - dowódcy AK, jednocześnie pod pseudonimem
  "Gajowy" - komendantem Obszaru Zachodniego, obejmującego Okręgi Poznań i Pomorze
• 1 VII 1943 - dowódca Armii Krajowej (pseudonimy "Bór"
  lub "Znicz")
• III 1944 - mianowany generałem dywizji
• VII 1944 - podjął decyzję o wybuchu powstania warszawskiego
• 30 IX 1944 - mianowany Naczelnym Wódzem
  Polskich Sił Zbrojnych
• X 1944 - po upadku powstania w niewoli
• Po wojnie przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii,
  gdzie do 1946 był Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie
• 1947-1949 pełnił urząd premiera rządu RP na uchodźstwie
• VII 1956 - wchodził w skład emigracyjnej Rady Trzech
• 24 VIII 1966 - zmarł w Londynie, został pochowany
  na cmentarzu Gunnersbury w Londynie