Odznaczenia

  • Order Orła Białego (pośmiertnie 1995)
  • Krzyż Komandorski Orderu Wojennego Virtuti Militari
  • Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari
  • Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
  • Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
  • Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Walecznych - trzykrotnie
  • Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Srebrny Krzyż Zasługi

Miejsce pochówku

kwatera A 26, grób przy pomniku "Gloria Victis"

Bibliografia

  • Tadeusz Bór-Komorowski. Armia Podziemna, Vertas, I wyd. Londyn 1951
  • Tadeusz Bór-Komorowski. Powstanie warszawskie,
    I wyd. Vertas, Londyn 1979
  • Norman Davies, Powstanie '44, Wydawnictwo Znak, Kraków 2004

Biogram

  • Ur. 1 czerwca 1895 w Chorobrowie w pow. Brzeżany,
    w rodzinie Mieczysława Mariana Komorowskiego herbu Korczak
    i Wandy Zaleskiej-Prawdzic. Gimnazjum ukończył we Lwowie.
  • Karierę wojskową rozpoczął w armii austro-węgierskiej.
  • 1913 - rozpoczął studia w wiedeńskiej Akademii Wojskowej
  • III 1915 - na froncie jako podporucznik, a potem porucznik pułku ułanów austriackiej obrony krajowej zdobywając liczne odznaczenia jako specjalista karabinów maszynowychI; dowodzi plutonem na froncie rosyjskim i włoskim
  • 1918 - w Wojsku Polskim; poczatkowo dowodził szwadronem karabinów maszynowych, a później dywizjonem 9. pułku ułanów w walkach o Lwów: pod Mościskami i Kresowcami.
    Pod Horyniem jest świadkiem śmierci dowódcy, rtm. Józefa
    Dunin - Borkowskiego
  • VIII 1920 - mianowany dowódcą 12. Pułku Ułanów
  • 31 VIII - na czele 12. Pułku Ułanów walczył w największej kawaleryjskiej bitwie 1920 r. pod Komarowem (był ranny)
  • V 1921 - otrzymuje przydział do 8. Pułku Ułanów im. ks. Józefa Poniatowskiego w Krakowie i awans na st. majora
  • 1922 - 1923 - obejmuje stanowisko instruktora jazdy konnej
    w Oficerskiej Szkole Artylerii w Warszawie
  • 1923 - jako wybitny jeździec zostaje powołany do pierwszej, tzw. olimpijskiej grupy w Grudziądzu
  • 1924 - uczestnik olimpiady w Paryżu w jeździectwie
  • 1925 - 1926 - zostaje dowódcą kawaleryjskiej szkoły podoficerskiej w Jaworowie
  • 1927 - 1938 - dowódca 9. Pułku Ułanów w Trembowli
  • 1936 - kierownik polskiej ekipy jeździeckiej na olimpiadzie
    w Berlinie
  • 1930 - ożenił się z Ireną hr. Lamezan-Salins (1904-1968), córką generała Lamezana
  • 1938-1939 - komendant Centrum Wyszkolenia Kawalerii
    w Grudziądzu
  • 1 IX 1939 - dowódca Ośrodka Zapasowego Zgrupowania Kawalerii w Garwolinie, a następnie zastępca dowódcy Kombinowanej Brygady Kawalerii płk. Adama Zakrzewskiego
    w składzie Armii "Lublin"
  • X 1939 - w gronie załozycieli Organizacji Wojskowej Krakowa, nazwaną także "Kaerge" (od pierwszych liter nazwisk dowódców: Komorowskiego, płk. Klemensa Rudnickiego
    i płk. Edwarda Goldewskiego), a obejmującym swoim zasięgiem tereny Krakowskiego, Kieleckiego i Sląska
  • I 1940 - komendant Obszaru Kraków-Ślask ZWZ
  • V 1940 - mianowany generałem brygady; po dekonspiracji (aresztoewanie i ucieczka z Gestapo) przedostał się
    do Warszawy
  • VII 1941 - objął stanowisko zastępcy komendanta głównego ZWZ - dowódcy AK, jednocześnie pod pseudonimem
    "Gajowy" - komendantem Obszaru Zachodniego, obejmującego Okręgi Poznań i Pomorze
  • 1 VII 1943 - dowódca Armii Krajowej (pseudonimy "Bór"
    lub "Znicz")
  • III 1944 - mianowany generałem dywizji
  • VII 1944 - podjął decyzję o wybuchu powstania warszawskiego
  • 30 IX 1944 - mianowany Naczelnym Wódzem
    Polskich Sił Zbrojnych
  • X 1944 - po upadku powstania w niewoli
  • Po wojnie przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii,
    gdzie do 1946 był Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie
  • 1947-1949 pełnił urząd premiera rządu RP na uchodźstwie
  • VII 1956 - wchodził w skład emigracyjnej Rady Trzech
  • 24 VIII 1966 - zmarł w Londynie, został pochowany
    na cmentarzu Gunnersbury w Londynie
© SH Cytadela, DGW zaktualizowano: 15.02.2010 8:07 statystyka