Odznaczenia

  • Order Orła Białego (2006)
  • Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari (1923)
  • Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
  • Krzyż Niepodległości (1932)
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1937)
  • Krzyż Walecznych - czterokrotnie
  • Złoty Krzyż Zasługi (1929)
  • Krzyż za Wilno

Miejsce pochówku

kwatera A 14, rząd 4, grób 4

Biogram

  • Ur. 20 marca 1895 w Krakowie, gdzie ukończył szkołę męską im. św. Mikołaja, a następnie I Męskie Seminarium
  • 1910 - wstąpił do Strzelca, którego pełnoprawnym członkiem został w 1912. Ukończył w nim szkołę podoficerską
  • 6 VIII 1914 - zgłosił się na ochotnika do formowanej I Brygady Legionów. Wraz z nimi wyruszył na front rosyjski, gdzie służył
    w randze zastępcy dowódcy plutonu piechoty
  • 1916 - został awansowany do stopnia sierżanta, a w 1917 skierowany do szkoły oficerskiej; po kryzysie przysięgowym wcielony do armii austriackiej i przeniesiony na front włoski
  • VIII 1918 - zdezerterował z wojska austriackiego i zgłosił się do Polskiej Organizacji Wojskowej w rodzinnym Krakowie
  • XI 1918 - w szeregach Wojska Polskiego, początkowo jako dowódca plutonu, a od marca 1919 dowódca kompanii c.k.m.
  • 1919 - 1920 - uczestniczył w kampanii wileńskiej; w randze dowódcy kompanii brał udział m.in. w wyzwalaniu Dyneburga, Żytomierza oraz w wyprawie kijowskiej
  • 1919 - ożenił się z Janiną Kobylińską, z którą miał dwie córki: Krystynę i Marię; po wojnie pozostał w służbie czynnej
  • 1928 - został awansowany na majora i przeniesiony do służby w 1 Pułku Piechoty Legionów na stanowisku dowódcy batalionu
  • 1935 - został przeniesiony na stanowisko dowódcy samodzielnego batalionu granicznego "Troki" w pułku KOP "Wilno"
  • 1936 - został awansowany do stopnia podpułkownika
  • 1938 - mianowany dowódcą 51 Pułku Strzelców Kresowych
    w Brzeżanach, w ramach 12 Dywizji Piechoty (tarnopolskiej)
  • 1939 - przeszedł cały szlak bojowy 12 DP jako dowódca 51. Pułku Piechoty Strzelców Kresowych im. Giuseppe Garibaldiego
  • 8 - 9 IX 1939 - w nocy, po rozbiciu dywizji w bitwie pod Iłżą, przedostał się do rodzinnego Krakowa w cywilnym ubraniu
  • X 1939 - próbował przedostać się do Francji, jednak został zatrzymany na granicy słowackiej i internowany
  • XI 1939 - zbiegł z obozu internowania i przez Węgry przedostał się na zachód, gdzie zgłosił się do tworzącej się polskiej armii
  • V 1940 - ukończył kursy sztabowe i został awansowany
    na pułkownika
  • IX 1940 - został przerzucony do kraju jako pierwszy emisariusz; działa w warszawskim Związku Walki Zbrojnej
  • 1941 - w Wilnie i Białymstoku
  • VIII 1942 - został mianowany dowódcą Kedywu KG AK
  • I 1944 - wydał rozkaz likwidacji generała SS w Warszawie Franza Kutschery
  • VII 1944 - został mianowany zastępcą dowódcy
    Armii Krajowej, gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego
  • 28 IX 1944 - awansowany na stopień generała brygady
    i mianowany na stanowisko Naczelnego Komendanta organizacji NIE przygotowywanej do działań w warunkach sowieckiej okupacji
  • 7 III 1945 został aresztowany przez NKWD w Milanówku pod fałszywym nazwiskiem Walenty Gdanicki i nierozpoznany został zesłany do obozu pracy na Uralu
  • X 1947 - powrócił do Polski i osiedlił się pod fałszywym nazwiskiem w Białej Podlaskiej (nie powrócił już do pracy konspiracyjnej); przebywał następnie w Warszawie i Krakowie, a w końcu osiadł w Łodzi
  • II 1948 - w odpowiedzi na obietnicę amnestii zgłosił się
    do Rejonowej Komendy Uzupełnień w Łodzi i ujawnił podając prawdziwe imię i nazwisko oraz stopień generała brygady
  • X 1950 - spotkał się z gen. bryg. Gustawem Paszkiewiczem, ówczesnym dyrektorem Biura Wojskowego Ministerstwa Leśnictwa (dowódcą 12 DP sprzed wojny i w 1939 r.)
    jako od byłego przełożonego uzyskał pisemne potwierdzenie przebiegu służby wojskowej w czasie wojny
  • 10 XI 1950 - został aresztowany pod RKU w Łodzi przez funkcjonariuszy UB; przesluchiwany i torturowany bestialsko
    w areszcie śledczym MBP na ul. Koszykowej i w więzieniu mokotowskim ul. Rakowieckiej
  • 16 IV 1952 - skazany, w sfingowanym procesie, na karę śmierci przez powieszenie
  • 20 X 1952 - Sąd Najwyższy zatwierdził wyrok, prośba rodziny o ułaskawienie została odrzucona, prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski
  • 24 II 1953 - wyrok śmierci wykonano przez powieszenie
    w więzieniu Warszawa - Mokotów przy ul. Rakowieckiej; zwłoki Emila Fieldorfa potajemnie pochowano w nieznanym do dziś miejscu
  • 1972 - na symbolicznym grobie gen. bryg. Emila Fieldorfa
    na Cmentarzu Wojskowym postawiono pomnik
  • 1989 - został rehabilitowany
© SH Cytadela, DGW zaktualizowano: 15.02.2010 8:07 statystyka