Odznaczenia

• Order Orła Białego (2006)
• Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari (1923)
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Niepodległości (1932)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1937)
• Krzyż Walecznych - czterokrotnie
• Złoty Krzyż Zasługi (1929)
• Krzyż za Wilno

Miejsce pochówku

kwatera A 14, rząd 4, grób 4

Biogram

• Ur. 20 marca 1895 w Krakowie, gdzie ukończył szkołę męską im. św. Mikołaja, a następnie I Męskie Seminarium
• 1910 - wstąpił do Strzelca, którego pełnoprawnym członkiem został w 1912. Ukończył w nim szkołę podoficerską
• 6 VIII 1914 - zgłosił się na ochotnika do formowanej I Brygady Legionów. Wraz z nimi wyruszył na front rosyjski, gdzie służył
  w randze zastępcy dowódcy plutonu piechoty
• 1916 - został awansowany do stopnia sierżanta, a w 1917 skierowany do szkoły oficerskiej; po kryzysie przysięgowym wcielony do armii austriackiej i przeniesiony na front włoski
• VIII 1918 - zdezerterował z wojska austriackiego i zgłosił się do Polskiej Organizacji Wojskowej w rodzinnym Krakowie
• XI 1918 - w szeregach Wojska Polskiego, początkowo jako dowódca plutonu, a od marca 1919 dowódca kompanii c.k.m.
• 1919 - 1920 - uczestniczył w kampanii wileńskiej; w randze dowódcy kompanii brał udział m.in. w wyzwalaniu Dyneburga, Żytomierza oraz w wyprawie kijowskiej
• 1919 - ożenił się z Janiną Kobylińską, z którą miał dwie córki: Krystynę i Marię; po wojnie pozostał w służbie czynnej
• 1928 - został awansowany na majora i przeniesiony do służby w 1 Pułku Piechoty Legionów na stanowisku dowódcy batalionu
• 1935 - został przeniesiony na stanowisko dowódcy samodzielnego batalionu granicznego "Troki" w pułku KOP "Wilno"
• 1936 - został awansowany do stopnia podpułkownika
• 1938 - mianowany dowódcą 51 Pułku Strzelców Kresowych
  w Brzeżanach, w ramach 12 Dywizji Piechoty (tarnopolskiej)
• 1939 - przeszedł cały szlak bojowy 12 DP jako dowódca 51. Pułku Piechoty Strzelców Kresowych im. Giuseppe Garibaldiego
• 8 - 9 IX 1939 - w nocy, po rozbiciu dywizji w bitwie pod Iłżą, przedostał się do rodzinnego Krakowa w cywilnym ubraniu
• X 1939 - próbował przedostać się do Francji, jednak został zatrzymany na granicy słowackiej i internowany
• XI 1939 - zbiegł z obozu internowania i przez Węgry przedostał się na zachód, gdzie zgłosił się do tworzącej się polskiej armii
• V 1940 - ukończył kursy sztabowe i został awansowany
  na pułkownika
• IX 1940 - został przerzucony do kraju jako pierwszy emisariusz; działa w warszawskim Związku Walki Zbrojnej
• 1941 - w Wilnie i Białymstoku
• VIII 1942 - został mianowany dowódcą Kedywu KG AK
• I 1944 - wydał rozkaz likwidacji generała SS w Warszawie Franza Kutschery
• VII 1944 - został mianowany zastępcą dowódcy
  Armii Krajowej, gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego
• 28 IX 1944 - awansowany na stopień generała brygady
  i mianowany na stanowisko Naczelnego Komendanta organizacji NIE przygotowywanej do działań w warunkach sowieckiej okupacji
• 7 III 1945 został aresztowany przez NKWD w Milanówku pod fałszywym nazwiskiem Walenty Gdanicki i nierozpoznany został zesłany do obozu pracy na Uralu
• X 1947 - powrócił do Polski i osiedlił się pod fałszywym nazwiskiem w Białej Podlaskiej (nie powrócił już do pracy konspiracyjnej); przebywał następnie w Warszawie i Krakowie, a w końcu osiadł w Łodzi
• II 1948 - w odpowiedzi na obietnicę amnestii zgłosił się
  do Rejonowej Komendy Uzupełnień w Łodzi i ujawnił podając prawdziwe imię i nazwisko oraz stopień generała brygady
• X 1950 - spotkał się z gen. bryg. Gustawem Paszkiewiczem, ówczesnym dyrektorem Biura Wojskowego Ministerstwa Leśnictwa (dowódcą 12 DP sprzed wojny i w 1939 r.)
  jako od byłego przełożonego uzyskał pisemne potwierdzenie przebiegu służby wojskowej w czasie wojny
• 10 XI 1950 - został aresztowany pod RKU w Łodzi przez funkcjonariuszy UB; przesluchiwany i torturowany bestialsko
  w areszcie śledczym MBP na ul. Koszykowej i w więzieniu mokotowskim ul. Rakowieckiej
• 16 IV 1952 - skazany, w sfingowanym procesie, na karę śmierci przez powieszenie
• 20 X 1952 - Sąd Najwyższy zatwierdził wyrok, prośba rodziny o ułaskawienie została odrzucona, prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski
• 24 II 1953 - wyrok śmierci wykonano przez powieszenie
  w więzieniu Warszawa - Mokotów przy ul. Rakowieckiej; zwłoki Emila Fieldorfa potajemnie pochowano w nieznanym do dziś miejscu
• 1972 - na symbolicznym grobie gen. bryg. Emila Fieldorfa
  na Cmentarzu Wojskowym postawiono pomnik
• 1989 - został rehabilitowany